Fun2Run

Moet er nog zand zijn...

2007-08-26T07:00:00.000+02:00

Nee dank u, voorlopig zand genoeg gezien...
En dit tijdens de VVW strandloop in Oostende van voorbije vrijdag. 3 ronden van 3Km. waarvan de helft door het losse zand. Afzien was het, maar wel leuk (voor één keer op een jaar). De eerste ronde was het een beetje zoeken naar een techniek om dat losse zand door te komen, ieder had zo z'n eigen manier. Op de dijk was het dan vooral recupereren voor het volgend stuk strand. Uiteindelijk zijn we er doorgeraak met een tijd van 46:04, wat voor een onervaren strandloper als ik niet slecht is, denk ik.

Voor de wedstrijd werd er nog een foto genomen van de webloglopers voor een artikel in Het laatste nieuws voor onze Make-A-Wish actie. Laten we hopen dat dit nog meer sponsors in het laatje mag brengen. Momenteel staat de teller op 3889,94 Euro.

sponsormij.be - The making of

2007-07-12T23:46:00.000+02:00

Nee beste blogvrienden, ik ben niet van deze aardbol verdwenen... Ik heb mezelf even in quarantaine gezet voor het goede doel.

Enkele weken geleden hadden Francis en ik, tussen pot en pint al eens zitten praten over de Make-A-Wish sponsoractie (marathon van Eindhoven). Ik had me voor mijn eerste marathon ook laten sponsoren voor een goed doel en herinnerde mij nog goed hoeveel administratie hierbij kwam kijken. En dat was nog maar een actie met één loper. Waarom dus niet het communicatieplatform gebruiken waarop wij wekelijks onze blogpraatjes verkondigen, en de wonderen der techniek... 't Internet dus...

Zeg nu zelf, webloglopers, de generatie van web 2.0, gaan toch niet meewerken aan de ontbossing van onze prachtige natuur door bergen papier te verslinden in een digitaal tijdperk? Het moet eenvoudiger kunnen dachten wij. Een website waarop we alle deelnemende lopers verzamelen, en waar deze lopers online gesponsord kunnen worden. Dat was het basis idee.

Eén week later, na de konterdamloop, hadden we al een schets van hoe het er allemaal zou gaan uitzien. Eenvoudig in gebruik, informatief en toch niet te saai, want de site moet tenslotte uitnodigen om te sponsoren. Het was de bedoeling dat er een beveiligde administratiepagina werd ontwikkeld, om lopers toe te voegen en te beheren en om de sponsors te beheren. Daarnaast zou elke loper zijn persoonlijke sponsorlijst moet kunnen raadplegen, met een eigen login en paswoord. Net zoals de sponser zou hij/zij een automatische mail moeten ontvangen wanneer hij/zij werd gesponsord.

Genoeg informatie om eerst eens te gaan brainstormen bij Julie in Brussel. Het werd een leuke avond, en de ideëen bleven maar komen. Om de lopers een handje bij te steken in hun zoektocht naar sponsors zou een toepassing om gepersonaliseerde html mails te versturen ook een goeie zaak zijn. Zo is de informatie die wordt gegeven over het project uniform, en moet niet iedereen verschillende e-mails beginnen op te stellen. Ook het bedrag dat in de pot komt val steeds groter worden en uitnodigen tot meer sponsoring. Tenslotte is ook nog het idee komen boven drijven om aan bedrijven bannerruimte te verkopen op de website. Het idee om te gaan voor de kort en krachtige, alles omvattende domeinnaam: sponsormij.be (die bovendien nog beschikbaar was) hebben we te danken aan Julie. Het was een zeer productieve avond, en daar krijg je een grote eetlust van.

Gelukkig kende Francis de buurt en loodste hij ons naar een overheerlijke Italiaan achter de hoek.
Na meer dan 2 uur verkeerselende in het centrum van Brussel zijn we dan toch, moe maar voldaan in ons beddeke kunnen kruipen.

De deadline was onverbiddelijk: nog een kleine 2 weken om dit project concreet te realiseren. Het werd dus vooral veel nachtwerk. Zondag hebben Francis en ik dan nog eens samengezeten om de laatste details te bespreken. Tenslotte hebben we http://www.sponsormij.be/ gisterenavond gelanceerd.

We zijn tevreden over onze eerste dag. Er werden vandaag 57 unieke bezoekers geteld, 7 lopers geregistreerd, en 7 sponsors goed voor een bedrag van 189,90 Euro. Nu is het de bedoeling om zoveel mogelijk naambekendheid te verwerven, en zoveel mogelijk sponsors aan te treken.

Ik wil graag iedereen nog eens bedanken die aan dit project heeft meegewerkt (en nog meewerkt). Francis, Julie, Charlotte en niet te vergeten mijn vrouwtje Petra, die me toch enkele weken heeft moeten missen 's nachts. Allemaal super bedankt voor jullie inzet en creativiteit, en dat dit een groot succes mag worden.

Meer info? klik hier

Wedstrijdkater na konterdamloop

2007-07-01T11:28:00.000+02:00

't ja... het zijn niet altijd de benen die het moeten bekopen na een loopwedstrijd... Dat heb ik gisterenmorgen aan de lijve mogen ondervinden. Het was weer heel gezellig na de wedstrijd. Samen met Kris, Francis en Charlotte, KG, Dirk, Clint in de Westmalle gevlogen. Er niet meer aangedacht dat mijn enige maaltijd die dag een "broodje gezond" was. Op een lege maag kan zo'n godendrankje wel rare dingen met je doen :-)

De wedstrijd verliep vlotjes, al was het wel even wennen om dit jaar in de andere richting te lopen. Ook het parcours had op somige plaatsen wel wat van een hindernissenparcours met al die wegenwerken...

De eerste 2 ronden even de "kat uit de boom" gekeken (zie foto), daarna was het volle gas, volle petrol. Tot aan de 3de ronde samengebleven met Peter Vermeersch, waarvan ik hoop hem nog eens te kloppen dit jaar. Maar het was niet voor vandaag want na de laatste drankpost was peter foetji...
(supergoed gelopen Peter!) Uiteindelijk toch zeer tevreden over de meet gekomen na 51:54 (13,64 Km/h), een nieuw PR!

Na deze leuke avond was het wel iets langer recupereren dan anders...

Nieuw PR in Zwevezele (10km)

2007-06-02T09:33:00.000+02:00

Gisterenavond heb ik mijn wekelijkse trainingsloop gewisseld voor een wedstrijd van het houtlandcriterium in Zwevezele. Tot gisteren kende ik Zwevezele alleen maar van het liedje "Je veux de l'amour" van Raymond van t'Groenewoud. (k'heb gezongen in Aalst, Peuti, Zwevezele...) Maar nu weet ik onder meer dat de kerk van Zwevezele op een aardige helling gelegen is. Het was een mooi parcours van 4 ronden met een snelle start bergafwaarts. Na 700m. was het dan weer klimmen geblazen richting kerk.

Na de eerste ronde was het een beetje recupereren en het juiste tempo zoeken om de volgende 3 goed door te komen. Tussentijd na 2 ronden 20:52 en ik voelde dat het goed zat.

Naar het einde van de 3de ronde kwamen Davy Stieperaere en Geert Deruddere voorbijgevlogen tegen 19km/h, het zag ernaar uit dat het voor hen een nek-aan-nek race zou worden. Voor mij was er nog één ronde te gaan.

De laatste kilometer ben ik nog kunnen aanklampen bij een groepje om het tempo nog wat op te drijven. In de verte zag ik de klok van de tijdsregistratie op 42 minuten staan. Dat gaf nog een extra boost. 43:14 was tenslotte het eindresultaat, goed voor een persoonlijk record op de 10Km.
Ik zal Zwevezele niet snel vergeten, en zal er volgend jaar zeker weer bij zijn.

20 Km door Brussel

2007-05-28T14:58:00.000+02:00

22639 Met dit nummer ging ik gisteren van start op het grootste Belgische loopevenement "de 20 Km door Brussel". Ik had me ingeschreven in het team van mijn werk, en zij hadden mijn pre-registratienummer van vorig jaar niet doorgegeven. Een heel verschil dus met mijn startnummer (5025) dat ik vorig jaar heb kunnen bemachtigen dankzij runningcenter Brugge.

Met deze enorme massa voor ons zou het ongetwijfeld een trage start worden. De eerste kilometers was het meer joggen dan lopen... Ik had me voorgenomen geen halsbrekende toeren uit te halen om enkele minuten te winnen. Tot na de derde tunnel kwam er geen verbetering in de situatie. In de tunnels voorbijsteken was helemaal niet te doen. Dan maar de ambitie om 1h40 te lopen uit het hoofd gezet en belist wat van de sfeer te genieten. De 10km kom ik door met een tussentijd van 58:30.

Na 14 km. zat ik nog heel fris (hartslag was nog niet boven de 160 geweest) en kwam de wedstrijddrang weer een beetje naar boven. Vanaf dan hebben we niet meer onder de 12km/h gelopen. Ik ben nog nooit zo snel de gevreesde helling van de tervurenlaan opgelopen, vorig jaar was dit wel anders. Het was wel leuk maar het getuigde van een slechte dossering. Ik had nog veel te veel energie over op het einde.

Tenslotte moest ik nog vaststellen dat dit alles niet veel had uitgehaald aangezien er een wachtrij van wel zeker 100 meter lopers stond aan te schuiven om over de finishmatten te "wandelen"... Ik heb het niet exact getimed maar het was zeker 7 minuten aanschuiven. Een van de oorzaken van deze opstopping was ongetwijfeld het uitdelen van de medailles dat veel te dicht bij de aankomst gebeurde. Dit hadden ze toch makkelijk 300 meter verder op het esplanadeplein kunnen doen en verdeeld over enkele standjes...

Nee, van mij zal je dit jaar geen lofzang horen over de organisatie. Ik heb veel deelnemers zien slecht worden in die aanschuivende massa, na zo een prestatie heb je juist ruimte en zuurstof nodig. Er waren er zelfs die over de afsluiting wilden kruipen met als gevolg dat hun aankomsttijd niet zou worden geregistreerd. 28.000 deelnemers is gewoon te veel, tenzij ze volgend jaar de start opsplitsen in 2 groepen. vb. om 14h en om 15h. Het blijft tenlotte nog altijd een loop"wedstrijd", niet?

Misschien een tip voor wie volgend jaar nog meeloopt. Je kon je inschrijven om de SPA hazen te volgen, waardoor je ongeacht je startnummer meer naar voor mocht starten. Mijn loopmakker had zich ingeschreven voor een tijd van 1h40 en mocht starten in box 401-801 ondanks dat zijn nr 7084 was.

Met dank aan Maarten voor deze mooie foto.

Keignaertloop - Zandvoorde (9km)

2007-05-24T00:25:00.000+02:00

Na een late griep, die ik in het begin van vorige week had opgelopen, heb ik vrijdag enkele uren voor de wedstrijd dan toch beslist om nog deel te nemen. Tenslotte is het nog maar één week voor de 20 van Bxl en moet ik zien dat ik m'n kilometers haal. Omdat ik deze week geen enkele keer gaan lopen ben, en vorige week ook al niet (met uitzondering van de St. Rembert Corrida vorig weekend) had ik voor deze wedstrijd geen tijdsambitie vooropgesteld. En het resultaat leert me dat ik dat meer zou moeten doen... De eerste 2 kilometer wel een beetje last van wat stijfheid maar dan liep het los. Wat een tegenslag dat ik bij het begin van de 2de ronde net voorbij de drankpost kwam als het water juist op was en ze de net bijgevulde flessen nog moesten openen en uitschenken. Het was de laatste ronde dus nog even op de tanden bijten.

Uiteindelijk over de eindstreep gekomen in 41:19.
Dit is 3,5 min. beter dan vorig jaar dus met 13,10 km/h een mooi PR op dit parcours. En nu hopen dat het zondag in Brussel ook zo zal vlotten...

Dwars door Brugge

2007-05-08T01:25:00.000+02:00

Zondag 6 mei was weer een loopfeest! Vorig jaar was dit mijn eerste grote loopevenement waaraan ik deelnam. Ik keek er vooral naar uit de vele bloggers eens in levenden lijve te ontmoeten. Koen (SGEE) en Koen Vansteenkiste had ik al eerder ontmoet. Eerst mijn T-shirt gaan afhalen bij Julie, en dan nog snel even terug naar de wagen om onze rugzakken kwijt te raken. Spijtig genoeg heb ik de groepsfoto gemist :-(
Leve photoshop :-)

Aan de start was het niet zo moeilijk de webloglopers terug te vinden. Daar heb ik dan nog even kennis gemaakt met Coach Mario. Terwijl we nog gezellig aan het praten waren was er in de verte een geluid te horen dat moest doorgaan voor startschot. De massa kwam in beweging waaruit we konden afleiden dat de start was gegeven. Het duurde nog zeker meer dan 2 volle minuten alvorens we de startboog voorbij waren. Het zag ernaar uit dat het de eerste kilometer "bloklopen" zou worden. Gelukkig was er Mario die als een hazewind voor ons uitliep. De eerste kilometer ben ik dan in zijn spoor gebleven, waarvoor onze dank coach! De eerste 5 kilometer waren wel vermoeiend omdat het een afwisseling was van inhaalmaneouvers, korte sprintjes en bokkensprongen. Even heb ik zelfs mijn voet omgeslagen bij het opspringen van een voetpad, gelukkig was het niet erg. Na de eerste drankpost op 6 Km. zat het tempo er goed in. Ik voelde dat het goed zat, geen last van de benen meer en de hartslag bleef onder de 175 wat voor mij althans een goed teken is...

Na 10Km. nog een tandje bij gestoken nadat ik merkte dat mijn doelstelling in de buurt begon te komen. Voor de start had ik me voorgenomen ergens uit te komen tussen 1h10 en 1h15. De laatste kilometer heb ik wel wat last gekregen van steken en heb ik mijn loopmaat Kristof moeten lossen. Tenslotte ben ik samen met Koen VS over de eindmeet gelopen met een netto tijd van 1:07:52

Het was buiten alle verwachtingen, een mooi PR dus. Vorig jaar liep ik hier in Brugge 1:17:51. Ik had wel de indruk dat het parcours iets korter was dan vorig jaar.

Even later heb ik Hansy nog ontmoet en hebben we nog even nagepraat over deze prachtige wedstrijd. Volgende afspraak vrijdag a.s. in Torhout voor de Sint-Rembert Corrida.

10Km van Gistel

2007-05-08T00:30:00.000+02:00

Na 2 wedstrijden met krampen ben ik van plan om eens een andere tactiek toe te passen. Omdat de krampen steeds in de eerste kilometers opkomen en ik er geen last van heb tijdens tragere duurlopen heb ik me voorgenomen om trager te starten. Op weg naar de inschrijving loop ik koen tegen het lijf die er ondertussen al 35Km heeft opzitten. Nog even gepolst naar zijn avontuur in Londen van vorige week en dan op naar de start. Onder een stralende zon vertrekken we voor 2 ronden van 5km door de Varsenaarse velden. Zoals ik me heb voorgenomen doe ik het rustig aan en ja hoor, de krampen blijven weg deze keer. Na 27 minuten zit de eerste ronde erop. Er was nog voldoende reserve over om wat meer gas te geven tijdens de 2de ronde. De laatste 600 meter was het even op de tanden bijten om dit tempo tot aan de finish vol te houden. Op 48:49 over de eindstreep gekomen zonder krampen. Zo zal ik het zondag in Brugge ook best aan boord leggen. Door wat trager te starten heb ik ook gemerkt dat ik naar het einde van de wedstrijd meer lopers heb ingehaald dan bij vorige wedstrijden waarbij ik meestal werd ingehaald... Beter voor de moraal dus.

Druk druk druk...

2007-05-07T23:39:00.000+02:00

Vanavond heb ik mezelf de plicht opgelegd om mijn blog eens wat aandacht te geven. Ik weet het bogje... ik heb je wat verwaarloosd de laatste weken. Niet dat ik geen tijd heb om tot bij mijn computer te geraken. Nee hoor, in tegendeel zelfs... als zelfstandig web developer (in bijberoep) verslijten mijn toetsenbord en muis al bijna even snel als een paar loopschoenen ;-)

Over lopen gesproken (of beter, geschreven...), er is de laatste weken weer wat afgelopen. Het ging niet altijd even vlot. De trainingen opgebouwd naar ongeveer 40 kilometer per week met als doelstelling een PR te lopen in Brussel en me daarna weer stilaan voor te bereiden op een marathon. De welke weet ik nog niet... Nacht van Vlaanderen zal ik niet kunnen meedoen want die avond staat er een feestje op de planning. Misschien de Guldensporen marathon, in Flandersfield, Brussel of Eindhoven. Er is nog keuze genoeg. Aangezien de ganse blogfamilie vertegenwoordigd zal zijn in Eindhoven staat die al zeker op mijn verlanglijstje. Maar dan moet ik eerst van die vervelende krampen zien verlost te geraken.

De 2 laatste wedstrijden (Hazegras en Sint-Jansloop) wou het niet zo vlotten. Telkens na ongeveer 3km. bijna moeten stoppen om de kramp in mijn rechterkuit er uit te strechen. Eigenaardig genoeg heb ik daar geen last van tijdens trage duurlopen, enkel op wedstrijden.

Wijkloop Hazgras (11Km)

2007-04-18T21:58:00.000+02:00

"De laatste zullen de eerste zijn" zegt een oude zegswijze en ik heb het vorige weekend aan de lijve mogen ondervinden...

Zaterdag 7 april, wijkfeesten in de wijk 't Hazegras in Oostende. Maar wat ons vooral interesseert is de 4de wedstrijd van het Oostends loopcriterium! Na enkele duurlopen van 20Km. begin ik eindelijk weer wat in vorm te komen en is het tijd om wat punten bij elkaar te rapen voor het klassement. Was het nu het stralende zonnetje dat me wat overmoedig heeft gemaakt? Ik weet het niet...

Vanaf de start ging het razend snel. Het viel me vooral op dat ik de eerste ronde in het gezelschap liep van lopers die ik anders zelden in een wedstrijd tegenkom (tenzij na de wedstrijd aan de toog). Maar met een HR die onder de 174 bleef voelde het goed aan en ging ik zeker een PR lopen.
Tenminste... als die krampen in m'n rechterkuit na 4km. waren weggebleven. "Game Over" dacht ik, want het deed verschrikkelijk veel zeer. Ik ben tot wandelen toe moeten vertragen en zelfs even gestopt. Na een minuutje stretchen ging het weer wat beter en zag ik 50m. achter mij nog een Jetair smile komen aanlopen (onze looptruitjes van de firma waar ik voor werk).
Ik ben dan weer aangepikt bij mijn collega Kris en heb de 11km. nog voorzichtig kunnen uitlopen in 55:29.

Dat mijn startnummer (13) daar voor iets tussen zit laat ik in het midden. Het was toch nog goed voor 4 punten in het klassement en om dit met een spreekwoord af te sluiten: "wie het kleine niet eert is het grote niet weert..."

Hermesloop (12Km)

2007-03-18T21:44:00.000+01:00

Het zag er naar uit dat we vandaag serieus gingen afzien. Het was zeer zonnig maar een ferme wind zou wel eens wat roet in het eten kunnen gooien. Daarom had ik mijn doelstelling voor vandaag niet te hoog gelegd. 12Km binnen het uur, dat was zeker haalbaar. De eerste kilometers gingen vlotjes en de wind viel nog goed mee. Na 4 kilometer kwam het eerste stuk met wind op kop. Het was wel eventjes doorbijten maar ik heb al erger meegemaakt. Het zwaarste was ongetwijfeld een strook door het bos met gemalen schors en houtschaafsel. Daar geraakte ik telkens mijn tempo kwijt. De 2de ronde kennis gemaakt met Peter, die ongeveer hetzelfde tempo liep. Beurtelings de kop trekkend richting finish. De laatste 600 m. versnelde hij en ik moest lossen. 100m. Voor de finish heb ik er nog even een sprint uitgeperst voor een plaatsje in het klassement. Resultaat: 00:56:47 (12,75km/u). Bijna hetzelfde tempo gelopen als vorige week zaterdag in Oudenburg op de Lenteloop (10,5km), 00:49:16 (12,77km/u).

Bij mijn thuiskomst begon Emma, onze oudste spruit, spontaan te stretchen... Nog enkele jaartjes wachten en ze mag ook naar den "Hermes" (atletiekclub). Ik zal dus maar blijven trainen als ik mijn dochter binnen enkele jaartjes nog wil kunnen bijhouden...

Oostende - Brugge 10 miles

2007-03-06T23:36:00.000+01:00

Zondag 4 maart, 9h00 's morgens. We vertrekken richting Brugge om onze startnummers af te halen. Het was nog vroeg en alles ging zeer vlot. Vijftien minuten later zaten we al op de eerste bus die ons naar de start in Oostende bracht. Omdat we geen zin hadden om nog een uur te staan wachten aan de start zijn we de plaatstelijke dorpskroeg in Zandvoorde gaan opzoeken. We hadden geluk, want in Zandvoorde zijn de cafeetjes al open om 10h. Wijselijk hebben we dan een watertje besteld... Om 10h30 als opwarming lopen naar de start (1km.) Ondertussen begon de sfeer erin te komen. Net voor de start nog even kennis gemaakt met Koen. Het was niet moeilijk hem te herkennen omdat Kristof, mijn loopmakker regelmatig op de tennis komt. Andere bloggers heb ik niet direct gezien, waarschijnlijk omdat ze allemaal sneller lopen dan ik ;-)

Mijn doelstelling voor vandaag is finishen tussen de 1h25 en 1h30.
En we zijn vertrokken... Met de wind op kop beslis ik maar om de eerste kilometers niet te hard van stapel te lopen. Na 4 kilometer voel ik dat het goed zit en verlaat het groepje om aan te sluiten op een groep 200m. voor mij en dat lukt. Op 8Km noteer ik een tussentijd van 42:05.8. Het half bekertje water was wel een beetje weinig om te hydrateren maar dan had ik maar mijn drinkbusjes moeten meebrengen...

12 Km, in de verte (ong. 500m.) zie ik mijn loopmakker lopen. De verleiding om hem bij te benen is groot maar ik wil me niet verbranden dus ik blijf mijn tempo houden. Op 15Km heb ik dan de kraan nog eens open gedraaid om te finishen op 01:24:48.5, gemiddelde snelheid: 11,40 Km/u.

Het was een zeer leuke wedstrijd en ik ben tevreden met mijn tijd (zo vroeg op 't jaar...) Ik had nog graag nog een trappist gedronken met de andere bloggers, maar heb ze niet meer gevonden in de tent. Misschien zal het wat gemakkelijker worden als onze t-shirts er zijn.

Virus Alert

2007-02-26T13:19:00.000+01:00

Niet op mijn PC hoor... die is zowat de enige die eraan is ontsnapt. De rest van ons gezinnetje had het afgelopen weekend goed te pakken. Zondagvoormiddag stond er nog een loop van 16Km. op de planning maar die kwam nu wel in het gedrang. Door mijn volledig verdwenen eetlust had ik sinds vrijdagmiddag niet meer verorbert dan één yoghurtje en 2 cracqottes. Zondagmorgen voelde ik mij volledig genezen en had ik echt zin om te gaan lopen. Zonder mij veel vragen te stellen over mijn voorraad koolhydraten trok ik m'n schoenen aan, nam ik nog een sportdrankje mee en was ik weg voor 16 Km. Het ging wel wat stroever dan anders maar da's normaal na zo'n weekend, dacht ik... Na 1h40min nog een cooling down van 5min. en wat stretchen en dan... Alles begon zowaar te draaien... Alsof ik 3 Duvels in één minuutje had doorgespoeld. Ik voelde mij nog slechter dan afgelopen weekend. Ik ben een kwartiertje op de grond moeten gaan liggen met de beentjes in de lucht om wat te bekomen, daarna snel een zoutoplossing gedronken. Tja, het was eigenlijk heel logisch. Te snel gelopen om op vetverbranding te lopen en veel te weinig energie voorraad. Op een yoghurtje en 2 cracqottes loop je geen 16Km. Toch eigenaardig dat ik daar "tijdens" de loop niets van heb voelen aankomen. Ik ben nu wel gewaarschuwd ;-)

Even rust, of toch niet helemaal...

2007-02-15T22:22:00.000+01:00

Op 7 oktober 2006, één week na de kustmarathon, is Evi geboren. Zij is onze 2de kleine spruit en het zusje van Emma (2). De loopschoenen werden dus voor even in de kast gestoken en ingeruild voor pampers en papflesjes. Gelukkig had papa ondertussen wat aan zijn conditie gewerkt, want met 3 vrouwen in huis... Op 21/10 heb ik nog meegelopen met de laatste wedstrijd van het OLC, massajogging De Olifant (10 km). Hierna zou het gedaan zijn tot de eerste wedstrijd van 2007, Corrida van het Sas. Ik had me wel voorgenomen om regelmatig te blijven trainen maar helaas... Ondanks het uitblijven van de winter is het voor mij wel een echte "winterstop" geworden. In deze periode heb ik na het lezen van enkele boeiende weblogs, de inspiratie opgedaan om mijn verhalen ook op deze manier bij te houden. Ik heb de tol van de feestdagen moeten betalen met enkele kilo's die er weer zijn bijgekomen, maar het komt wel weer goed. 9 januari, we beginnen met de eerste training van 2007. Een rustige 5km. loop om de spieren wat los te gooien. Pfff... amai, het wat niet meer zoals 3 maand geleden.

De eerste marathon

2007-02-07T22:11:00.000+01:00

Zaterdag 30 september 2006, het begint om 6h00 's morgens met een pasta ontbijt en een halve liter isotone sportdrank. Net zoals de 4 vorige dagen was ik de avond ervoor om 21h00 gaan slapen en voelde mij fit en goed uitgerust. Bij het klaarmaken van mijn loopoutfit begon het echt te kriebelen, het grote moment was eindelijk aangebroken. Na 9 maanden is een voornemen om wat meer aan sport te gaan doen uitgegroeid tot een verslavende en als maar grensverleggende hobby, lopen.

En lopen gaan we doen vandaag... 42.195m!
Om 9h30 vertrekken we naar De Panne. Eerst was het nog wat genieten van de sfeer ter plaatse maar naarmate het tijdstip van de start naderde zag je overal de wedstrijdrituelen op gang komen... de benen werden ingesmeerd, de veters nog een keer opnieuw geknoopt, er werd links en rechts zenuwachtig op en neer gesprongen en gestretcht. We nemen afscheid van onze vrouwtjes en kindjes en gaan naar de start. En dan, enkele minuten over 12, het startschot. We zijn vertrokken. Ik was achteraan in het vak gaan staan voor de 4h. ongeveer 10m. achter de 4h. tempoloper met de witte ballon.

Eerst werd er een lus gelopen in de panne om vervolgens opnieuw langs de start de zeedijk op te lopen richting Oostende. Toen ik na 6 km even mijn polar wou checken stelde ik tot mijn verbazing vast dat mijn hartslag maar op 126 stond. Mijn polar was gecrached na 5min. en zat blokvast. Dat dit nu juist moest gebeuren. Om dat ding te resetten moet je alle 5 knopjes gelijktijdig indrukken, probeer dat maar eens als je aan het lopen bent. Na een half uurtje was het dan toch gelukt. Uitgezonderd dit, liep alles zeer vlot. We liepen aan een gemiddeld tempo van 5.40/km.

19 km. We naderen de haven van Nieuwpoort. Aangezien we vele duurlooptrainingen hadden gelopen op dit traject konden we de afstand redelijk goed inschatten. Om1h58 lopen we voorbij de wedstrijdklok in de haven, we zitten in de helft. Op dat moment voelde ik me nog zeer fit en had ik nergens last van maar ik besefte dat het zwaarste nog ging komen... Met deze tussentijd was ik tevreden maar de 4h grens was niet meer haalbaar. Misschien 4h15...

27 km. De kazerne in Lombardsijde, ik begin stilaan te voelen dat ik dit tempo geen 15km meer kan volhouden en beslis om iets te vertragen (6min/km). In de kazerne was het vooral mentaal zwaar, omdat je daar een lange lus loopt om op hetzelfde punt weer uit te komen. De tempovertraging was een goede beslissing. Mijn lichaam reageert positief, mijn hartslag daalt en het gaat weer beter.

35 km. Middelkerke, mijn motor begint nu echt te sputteren. Het was zeer duidelijk dat ik nu verder aan lopen was dan de afstand die ik op training ooit gelopen had. Ik begin last te krijgen van steken in mijn milt en mijn benen voelen zwaar aan. Isotone drank kan ik nog nauwelijks binnenhouden. Ik beslis om alleen maar water meer te drinken. Het afzien begint...

38 km. Mariakerke, de koolhydraten zijn volledig opgebrand en het lijkt wel of ik stil ga vallen. De power gel's lijken geen effect meer te hebben en mijn maag verdraagt zelfs het water niet meer. Maar met het casino van Middelkerke achter de rug en Oostende in zicht moeten die 4 Km. er nog wel bij kunnen. Plots hoor ik mijn vrouw en dochtertje Emma (2jaar) roepen "allez papa, vooruit! je bent er bijna..." Ze stonden op de zeedijk te supporteren. Wat deed dat deugd!

41 Km. Oostende, er staat al terug wat meer volk langs de kant. Ik meen stemmen te horen van bekenden maar ik zie ze niet, ik ben slechts op één ding gefixeerd, de finish. De laatste km. staat er een aanduiding om de 100m. Ik begin langzaam maar zeker te beseffen dat ik het gehaald heb. Ik voel niets meer van de pijn, het gevoel slaat over in een cocktail van emoties, geluk, euforie, voldoening, moeilijk om met woorden te beschrijven. Na 4 uur 29 minuten en 7 seconden loop ik over de finish. Mijn eerste marathon is gelopen.

Van 20 naar 42 kilometer

2007-02-06T00:20:00.000+01:00

Na de 20Km van Brussel was ik zeer tevreden. Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was om dit te bereiken in een periode van 6 maanden. Ik ben hier vooral een woordje van dank verschuldigd aan Kristof, mijn loopbuddy die mij steeds wist te motiveren om mee te lopen. Na het herstellen van een achillespeesblessure wist hij me te vertellen dat hij ging trainen voor een marathon. 42.195 meter, dat spreekt tot de verbeelding... 6 maanden geleden zou ik al gepuft hebben bij de gedachte om deze afstand af te leggen met de fiets. Maar nee... het gaat hier over lopen!

"weet je wat, ik doe mee!"

Ik weet nog altijd niet wat er mij in de verleiding heeft gebracht om deze uitspraak te doen. Was het een verhoogd testosterongehalte (ten gevolge van de 20km. van Brussel), of misschien een naderende midlife crisis... ik weet het niet, maar één ding is zeker, belofte maakt schuld. 4 maanden om van 20 naar 42 kilometer te gaan. Het was een uitdaging. Tot nu toe heb ik het geluk gehad om vrij te blijven van blessures. Na een bezoek aan de huisarts, die een cardiogram en bloedonderzoek heeft uitgevoerd had ik ook zijn toestemming. Het was belangrijk om mijn harstlaglimiet te respecteren en eventuele problemen of klachten te melden.

Het trainingsplan bestond er voornamelijk in 3 tot 4 keer per week te gaan lopen waarvan één lange duurloop die telkens werd opgebouwd. 12 weken voor de marathon zijn we begonnen met een trainingsschema uit een loopboek over marathons. De duurlopen moesten vooral traag worden gelopen. De doelstelling was om de marathon uit te lopen rond een tijd van 4 uur. hiervoor moesten we gemiddeld 6.20/kilometer lopen tijdens de training. De langste afstand die we zouden lopen voor de marathon was 33 kilometer. Dit zouden we 2 keer doen.

Ondertussen bleven we af en toe wedstrijden meelopen om al eens wat sneller te kunnen lopen.

Op 27 augustus de ING halve marathon in Brussel (1:52:24).
Op 10 september In Flanders Field halve marathon (1:49:28).
Daarna nog duurlopen van 24, 26, 28 en 2 x 33km.

De kilometers kwamen erbij, de kilo's vlogen er af.
In de periode van 28 mei tot 30 september ben ik 10Kg. afgevallen, en dat zonder minder te gaan eten, integendeel. Ik heb geleerd dat voeding een zeer belangrijke factor is in deze sport. Het was heus geen overbodige luxe om de werking van mijn lichaam te leren begrijpen door het lezen van looplectuur. Het respecteren van de juiste voedingstoffen in de juiste verhouding verhoogt je slaagkanspercentage met bijna de helft. Na deze zeer intensieve training volgde een week totale rust.
De énige vraag die nog speelde: was ik er klaar voor?

van 10 naar 20 kilometer

2006-12-02T23:33:00.000+01:00

Met mijn eerste wedstrijd achter de rug, de wijkloop Hazegras in Oostende, had ik meteen ook het Oostends loopcriterium leren kennen. Een loopcriterium dat jaarlijks 14 wedstrijden organiseert, telkens in een andere wijk van Oostende.
Ik had nooit gedacht dat lopen ook zo'n sociaal gebeuren kon zijn. Wat een toffe bende, van jong tot oud, van beginneling tot heuse prof, allemaal samen in één wedstrijd en allemaal met dezelfde passie, lopen. Het was een nieuw wereldje dat voor me open ging.

De volgende uitdaging: Dwars door Brugge (15Km.)
Na mijn wedstrijd van 11,2 km had ik dit als volgende doel vooropgesteld. 3,8km meer, dat moest haalbaar zijn. Ik had 3 weken om dit doel te bereiken. Het plan was 2x per week 5km + 1x 12km, en elke week verhogen met 500m. Dat ging vlot, 3 dagen voor de wedstrijd had ik 13,5km gelopen. We kwamen toe in Brugge en ditmaal wachtte er weer een nieuwe ervaring. We stonden niet met 250 maar met 4000 man aan de start. Daar stond ik dan, als een mier in de massa. Wat een belevenis. De eerste kilometers is dit toch even wennen. Vooral het juiste tempo zoeken is moeilijk. Je wordt meegezogen door de massa, de muziek en de sfeer. Je loopt sneller dan je gewoon bent en dat word je pas gewaar na de eerste 2km. Wat vertragen dus... 5Km op 25:05, amai... het gaat nog steeds snel, maar ik voelde me super. Dan kwamen de kasseien in het oude stadsgedeelte, het bleef goed gaan. Zo goed dat ik tijdens de wedstrijd al aan het nadenken was over het volgende loopevenement. Ongeveer 1km voor de finish de brug onderdoor, nu begon ik het wel te voelen, maar de eindmeet was in zicht. Op 01:15:43 druk ik mijn polar af. (01:17:51 official time) en het 2de doel was bereikt. Ik wou absoluut meer van dat.

De 20Km. van Brussel
Iedereen sprak erover "de 20km van Brussel". Alsof dit iets was waaraan iedere zichzelf respecterende loper ooit eens moet deelgenomen hebben in zijn carrière. Er moest dus nog 5km. bijkomen. Ondertussen leek het alsof gans Vlaanderen was beginnen lopen. Evy Gruyaert met Vlaanderen Sportland, Koen Filet die een marathon ging lopen... De week na Dwars door Brugge kwam Evy lopen in Brugge met een parcours van 16 Km. Aangezien mijn loopbuddy op dat moment moest herstellen van een ontsteking aan de achilles was dit een goed alternatief. Tenslotte is lopen in groep leuker dan alleen. Een week later liep ik opnieuw mee in Nieuwpoort (17 Km.) Eén van de 2 looptrainingen in de week had ik van 5 naar 10 km. gebracht. Ik liep dus 1x5, 1x10 en 1x17km per week. Het was in Nieuwpoort dat ik voor de eerste keer de "runners high" heb mogen beleven. Ik had het gevoel alsof ik nog uren zou kunnen doorgaan zonder moe te worden. Bij het inhalen van lopers die het moeilijk kregen en aan het wandelen gingen werd dit gevoel nog sterker. Het was alsof ik het perfecte tempo, ritme had gevonden. Een perpetuum mobile. Dit gaf als gevolg een zaligmakend gevoel, ik zou het bijna een soort van trance noemen.

Het moment van de waarheid...

De tijd was aangebroken om het resultaat van de trainingen te ondervinden. Onder de indruk van het kannonschot dat de start aankondigde en de gigantische massa die stillaan in beweging kwam, liepen we onder de triumphbogen van de esplanade, door het Jubbelpark richting Schumanplein. De eerste 3 à 4 kilometer, gedreven door de adrenaline en de ambiance... Wat een ervaring. Na een eerste blik op mijn chrono kwam ik tot het besef dat ik veel te snel liep. 4.40/km, bijna 14 km/uur. Vertragen was de boodschap of ik zou al snel de tol gaan betalen... Bij het uitlopen van de eerste tunnel, wist ik dat dit helemaal iets anders zou worden dan de vlakke westvlaamse parcours waar ik tot nu toe op getraind had. Na een kilometer of 6 had ik m'n tempo gevonden, ongeveer 5.50/km.

Tot aan de 14km. bleef alles vlot gaan, maar dan werd het moeilijk. Ik begon me mijn enthousiasme bij de start al serieus te beklagen... Als ik lopend wou finishen moest ik recupereren en dus nog een beetje vertragen. Het zwaarste stuk was een hellende strook (naast de tramsporen) van km. 17 tot km. 19. Op dit stuk zag ik zeer veel mensen forfait geven en beginnen wandelen. Het was zeer eigenaardig maar dit motiveerde me enorm. Misschien omdat het nu mijn beurt was om in te halen na de hele tijd ingehaald te worden...

Op 18,5km en na 1h46min. lopen vond ik mijn "tweede adem" en begon het te weer te vlotten. De doelstelling van 2 uur lag nu zeken binnen handbereik. Nog een scherpe bocht naar links en in de verte verschenen de triumphbogen van het Jubbelpark. Met tranen in de ogen en een overweldigend gevoel kwam in na 1 uur 55 minuten en 38 seconden over de finish.

Over pijn, voeten en schoenen...

2006-11-15T13:18:00.000+01:00

Het begon steeds na 40 à 45 minuten aan mijn rechter voet met een tintelend gevoel in de tenen dat evolueerde naar een slapende voet. Als ik dan nog 10 minuten bleef doorlopen begon het pijn te doen. Wat kon dat toch zijn? Op aanraden van Kristof, mijn loopbuddy ben ik eens ten rade gegaan bij een podoloog. Ik had de raad gekregen om mijn loopschoenen mee te nemen. Na 10 minuten werd er al veel duidelijk. Bij de assemblage van mijn lichaam is er geen rekening gehouden met het feit dat ik ooit zou gaan lopen. Mijn voeten waren er duidelijk niet naar gebouwd. Mijn rechter voet kantelde te veel naar binnen waardoor er veel te weinig steunvlak was. De schokken tijdens het lopen werden vooral opgevangen door de voorvoet. De oplossing was een correctie waarbij mijn voeten extra ondersteuning krijgen en zo meer naar buiten hellen (overpronatie). In sommige gevallen is een corrigerende loopschoen voldoende, maar bij mij kwamen er steunzolen aan te pas. Bij het aanschouwen van mijn oude loopschoenen zag ik onmiddellijk een afkeurende blik van de podoloog. Niet goed dus... Er stond nogthans "Nike" op, dus ik dacht...

Met een lijstje van enkele type schoenen aangeraden door de podoloog, vertrok ik naar de schoenwinkel. Deze keer niet Makro of Berka maar een speciaalzaak voor lopers. Wat een wereld van verschil. Als ICT'ers staan wij bekend voor onze afkortingen en terminologiën, maar in de wereld van de technische sportuitrusting moeten ze zeker niet onder doen. E.A.S., 3D Grid, S.R.C., H.R.C. enz...

Ik heb dus geleerd dat een schoen niet zomaar een schoen is. Na enkele modellen te hebben gepast en getest, is de keuze gevallen voor een Saucony Triump 3 Grid.

Een week later waren de steunzolen klaar en kon ik mijn nieuwe schoenen beginnen inlopen. De eerste week was het nog even wennen en daarna was het gewoon genieten. De slapende voet bleef weg, de pijn bleef weg, ik liep op wolken.

Een bezoek aan een podoloog is zeker geen noodzaak als je begint te lopen, maar ik zou elke beginnende loper (die langer dan 1 uur loopt) toch aanraden om eens langs een speciaalzaak te gaan.

Mijn verhaal

2006-11-10T01:09:00.000+01:00

Ik ben Werner, een 36-er die in vroegere jaren vrij sportief was en 7 jaar geleden mijn vrije tijd heb ingeruild om opnieuw op de schoolbanken te gaan zitten. Daarna volgde een nieuwe job waarvan de bewegingsfactor op fysiek vlak ook geen hoogvlieger was. (Ik werk als web ontwikkelaar bij een grote Belgische touroperator)

De jaren vliegen voorbij en de vele uren achter het computerscherm, de stress, de koffieverslaving en een bourgondische levensstijl hadden inmiddels zijn sporen nagelaten. Een te hoge bmi, gebrek aan fysiek, slaapstoornissen tot zelfs hyperventilatie. Genoeg redenen om er iets aan te doen. De goede voornemens waren er al, ze moesten enkel nog in de praktijk worden omgezet.

De confrontatie
Op 10 december 2005 werd mijn dochtertje Emma 1 jaar. Tijdens één van haar zeer energieke speelmomenten heb ik moeten vaststellen dat haar conditie beter was dan de mijne. Papa moest regelmatig even forfait geven want hij werd moe... Ik begon mij af te vragen hoe het zou zijn als ze 2 jaar was, of als er nog een broertje of zusje zou bijkomen... Dit was een duidelijk signaal, er moest dringend iets gebeuren.

Het plan
Ik had dus iets nodig om mijn conditie weer wat op peil te brengen en dat liefst nog een ontspanning was om tevens de stress wat te ontladen. Omdat ik het niet zo gemunt heb op zweterige fitness ruimtes, leek lopen de beste oplossing. Enkele vrienden hadden mij toch aangeraden om in het begin voorzichtig te zijn en te lopen met een hartslagmeter.

De eerste keer...
7 januari 2006. Via een tip van een vriend die al langer loopt ben ik op de website van ING terecht gekomen voor het samenstellen van een beginnerschema. De eerste doelstelling was om 5 km in één trek te kunnen lopen. Zeer gemotiveerd begin ik aan mijn eerste looppassen. Na 200m. (nog niet op de hoek van de straat) begint mijn Polar te reclameren. Mij hartslag was al te hoog (155). Volgens mijn schema moest ik tussen de 125-145 blijven. Dan maar stappen tot hij weer gedaald was. Ongetwijfeld was mijn hoge hartslag in rust (85) daar mee de oorzaak van. Het zou dus een kwestie worden van geduld, véél geduld, begon ik te beseffen.

De aanhouder wint
Ik heb mezelf verplicht om 3 keer per week 15 minuten te gaan lopen. Goed of slecht weer. Na 3 weken was het me gelukt om de 15 min. in een stuk te lopen zonder de hartslaggrens te overschrijden. Nu kon het opbouwen beginnen. De volgende doelstelling was 30 minuten. Na 5 weken (15 trainingen) was het verschil enorm. De ademhaling was veel rustiger, het begon allemaal wat vlotter te gaan en ik begon er vooral plezier aan te beleven. Het was een zaligmakend gevoel om op een zonnige wintermorgen door de Oudenburgse velden te lopen met muziek van Crowded House in de oren. Het moet op zo'n moment zijn geweest dat de microbe heeft gebeten.

De eerste wedstrijd
10 weken: tot nu toe had mijn loopterritorium zich beperkt tot steeds hetzelfde parcours. Het werd dus stilaan tijd om de grenzen te verleggen. Een vriend stelde voor om eens mee te lopen met een wedstrijd voor recreanten. Volgens hem een goede manier om de motivatie hoog te houden en wat ervaring op te doen van andere lopers. Een wedstrijd??? en 10 weken geleden stond ik nog te hijgen op de hoek van de straat... Er waren veel twijfels maar ik liet me overtuigen. De wedstrijd was "de wijkloop Hazegras" van het Oostends loopcriterium. De afstand: 11,2 Km. Ik moest vanaf nu dus op afstand i.p.v. tijd gaan trainen en ik had een goede looppartner/trainer. In 2 weken gingen we van 5 naar 8 kilometer. Het moment van de waarheid was aangebroken... zenuwachtigheid troef. Ik stond daar dan tussen een grote groep lopers, een nummer op mijn buik, ambiance muziek en een hartslag van bijna 150 nog voor ik aan het lopen was. En dan plots, het startschot, kriebels in de buik en lopen maar. Wat was ik fier op mezelf... ik die in een wedstrijd meeliep... Na 1 uur en 5 minuten kwam ik zeer moe maar voldaan over de eindstreep. Ik was een hobby rijker, maar wat deden mijn voeten pijn.

Wordt vervolgd...